Şimdi ve Burada

Mine Poyraz yazdı... Gözlerini araladı. Uzun süredir ilk defa erken uyuyup zinde uyanmıştı. İçini kaplayan huzurun keyfini çıkarmak için sakin dalgaların ve kuş cıvıltılarının sesini dinlemeliydi. Elini yüzünü yıkayıp odanın balkonuna çıktı. Büyülü bir sabahın tılsımını bozmamak için kedi adımlarıyla hareket ediyor, günlük yaşamın telaş ve kaygılarından uzak bu atmosferin dönüştürdüğü duygularını, akışa bırakmak istiyordu.... Okumaya Devam et →

Yaşken Eğemediğimiz Ağaçlar

Mine Poyraz yazdı... Mehmet abi, otuzbeş kırk yaşlarında, cüsseli ama zekası 5-6 yaşlarındaki çocuk zekâsına sahip bir komşumuzdu. Çocuklar için ait olduğu çevrede her şey hayatın normalidir ya, Mehmet abi de hepimiz için normalin bir parçasıydı. Mahallemizin bütün çocukları onu çok sever, ebeveynlerimiz de onunla iletişim halinde olmamızdan zerre kadar rahatsız olmazdı. Kekeme konuşmasıyla (bazen de biz... Okumaya Devam et →

Dayı Derdim Ona…

Mine Poyraz yazdı.... Derdini ya çok büyük bir suya ya da ulu bir ağaca dökeceksin evladım. Ancak onlar hafifletir” demişti. Söz vermiştim; (tedavimin ardından yeniden araba kullanmaya başladığımda) ya büyük bir su kenarına ya ulu bir ağaç altına götürmeye. Altı yedi yıldır tanıdığım, sadece insanı değil börtü böceği dahi önemseyen sevgi dolu bir insan. Dayı,... Okumaya Devam et →

WordPress.com.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: